Stany naglące u psów. Porażenie prądem elektrycznym

Najczęściej do porażenia psów prądem dochodzi wskutek gryzienia kabli elektrycznych pozostających pod napięciem (uwaga na kable zasilające telewizory, lampy stojące i urządzenia AGD!). Bardzo rzadko do porażenia dochodzi wskutek uderzenia pioruna.

Przegryzienie kabla elektrycznego skutkuje porażeniem prądem o napięciu zaliczanym do niskich, czyli w naszym kraju 220 V. Prąd w sieci domowej jest prądem zmiennym. Powoduje on u porażonych tężcowe skurcze mięśni – często zdarza się, że ofiara wskutek tego efektu upada na przegryziony przewód – co przedłuża działanie prądu.

W piorunach występuje prąd stały o napięciu mogącym dochodzić nawet do 1000 000 V, ale przepływ prądu trwa 1-2 msek – czyli jest intensywny ale krótki.

Prąd stały o wysokim napięciu (wyładowanie atmosferyczne) na ogół powoduje zatrzymanie akcji serca, ale często rytm jego pracy wraca po zastosowaniu reanimacji.

Prąd sieciowy (zmienny) najczęściej wywołuje migotanie komór.

Jeżeli porażenie dotyczy miejsca na klatce piersiowej –  może dojść do zatrzymania oddechu wskutek porażenia mięśni oddechowych.

Dość powszechnie rozwija się obrzęk płuc.

Reakcja układu nerwowego to utrata przytomności, drgawki.

Skóra w miejscu porażenia ulega oparzeniu – przy czym zasięg zmian w skórze może ujawnić się dopiero po 1 – 2 dniach. Możliwe uszkodzenie jamy ustnej to łagodne przekrwienie aż do głębokich oparzeń i martwicy tkanek – w ciężkich przypadkach konieczne może być karmienie przez sondę nosowo – żołądkową.

Pierwsza pomoc

Nigdy nie dotykamy porażonego zwierzęcia, gdyż sami możemy ulec porażeniu!

– Przede wszystkim wyłącz prąd i odsuń psa od źródła używając niemetalowego przedmiotu np. drewnianej miotły.

– Wyciągnij psu język aby udrożnić drogi oddechowe

– Jeżeli nie ma akcji serca połóż go na boku i rytmicznie uciskaj klatkę piersiową (patrz: reanimacja w poprzednich artykułach). Jeżeli pies nie podejmuje akcji oddechowej zastosuj sztuczne oddychanie usta – nos. Nie przerywając resuscytacji zawieź psa do lekarza weterynarii (najlepiej najbliższego).

Jak widać – nasza pomoc może polegać jedynie na podtrzymaniu funkcji życiowych u psa i jak najszybszym dostarczeniu mu pomocy fachowej.

*Ten artykuł ma charakter poglądowy, nie jest próbą leczenia przez Internet. Zwierzę leczy lekarz weterynarii po uprzednim jego zbadaniu.